تفاوت بالقوه بین دو نقطه زمینی یک جریان را تشکیل خواهد داد. پس از مخلوط شدن این جریان با سیگنال مؤثر، یک سیگنال تداخل ایجاد خواهد شد. اگر سیگنال لایه محافظ خط سیگنال و متر ثانویه هر دو زمین دار باشند، و جریان القایی لایه محافظ از طریق کاپیتان توزیع شده لایه محافظ و خط سیگنال عبور کند، کوپلینگ به سیگنال مؤثر خط سیگنال حمله کرده و یک سیگنال تداخلی تولید خواهد کرد. .
برای حل این سیگنال تداخل لازم است ابتدا از حلقه های زمینی جلوگیری شود و سپس یک انتهای لایه محافظ را زمین بندی کنیم تا منبع سیگنال و خط محافظ سیگنال در یک نقطه زمین دار شوند و حلقه زمین با قطع حلقه زمین برداشته شود.
علاوه بر این، پایانه ورودی ابزار ثانویه به زمین شناور است، به طوری که خط سیگنال ورودی ابزار ثانویه از شاسی جدا می شود. این روش محافظ موثرتر است و اساساً می تواند از تشکیل تداخل جریان زمینی اجتناب کند.
در فرایند زمین زدن یک نقطه ای، انتخاب مکان نیز بسیار مهم است. محل زمینی کردن سیم محافظ باید تا حد امکان به نقطه ورود مدار القایی سپر شده نزدیک باشد. در میان نقاط A و B در هر دو انتهای کابل، نقطه B یک میدان الکتریکی سطح بالا، و نقطه A یک میدان الکتریکی سطح پایین است. برای جلوگیری از تداخل میدان الکتریکی سطح بالا با میدان الکتریکی سطح پایین، نیاز است که نقطه زمین تا حد امکان نزدیک به سطح پایین A در نقطه ورود باشد. اگر سیم سیگنال محافظ و زمین دار باشد، نقطه زمین باید به منبع تداخل نزدیک باشد.
به بیان ساده تر، زمین بندی باید از اصل جلوگیری از جریان القایی روی سپر تا حد امکان برای جلوگیری از ورود تداخل به خط سیگنال پیروی کند. اگر پایانه ورودی متر ثانویه زمین دار شود، جریان القایی لایه محافظ به احتمال زیاد از خط سیگنال عبور می کند و در نتیجه تداخل را معرفی می کند.
بنابراین به منظور جلوگیری از معرفی تداخل ناشی از زمین بندی چند پایانه ای، در برخی نقاط، سیم سپر شده تنها در یک انتهای زمین می تواند زمین دار شود.
