کانکتورهای XLR در برنامه های سیم کشی الکترونیکی صوتی و تصویری حرفه ای مانند کانکتورهای الکتریکی که بیشتر در تجهیزات صوتی آنالوگ مانند میکروفن های مرحله ای استفاده می شوند ، به عنوان تجهیزات صوتی / تصویری خانگی استفاده می شوند که از اتصالات RCA استفاده می کنند. مشخصه آن یک بدنه اتصال استوانه ای بزرگ است که معمولاً با سه پایه یا پایه استفاده می شود ، اما انواع دیگر آن از دو تا شش پایه است.
اتصال XLR یک تغییر فزاینده از اتصال دهنده O است که توسط Cannon (توپ ITT) ایجاد شده است ، که دارای بدنه و سوکت بیضی شکل با سه پایه و مکانیسم قفل قفل است. سلف واقعی آن سری X بدون مکانیسم قفل بود و در سال 1950 یکی از آنها پیوست و به سری XL تبدیل شد. در سال 1955 ، اتصال دهنده زن تغییر یافت تا تماس زن را با عایق لاستیکی مصنوعی ، که اتصال فعلی XLR است ، احاطه کند.
همانند انواع اتصالات ، نسخه های مردانه و زنانه نیز وجود دارد. دومی به گونه ای طراحی شده است که دارای یک پایه زمین (یا پایه 1) برای ادامه تماس و از بین بردن دوره در اولین دوره قرار دادن است. این تضمین می کند که در هنگام جفت شدن اتصال کانکتور ، میزان نویز کمی وجود داشته باشد ، امکان اتصال مستقیم یا تعویض گرم در حالت واقعی بدون سر و صدای زیاد در مورد بلندگوها مانند کانکتورهای RCA وجود دارد.
برنامه های معمول عبارتند از: میکروفن ، بلندگوهای فعال ، میکسرهای صوتی / تصویری ، تجهیزات استودیویی مانند تقویت کننده ها ، میزهای گردان ، عرشه اصلی و دستگاه های مشابه ، روشنایی ، برنامه های کاربردی صنعتی ، مانند مدارهای کنترل.
