کابل های کواکسیال را می توان به دو نوع اصلی، کابل های کواکسیال باند پایه و کابل های کواکسیال باند پهن تقسیم کرد. در حال حاضر، باند پایه یک کابل معمولی است و خط محافظ آن از مش مسی با امپدانس مشخصه 50 (مانند RG-8، RG-58 و غیره) ساخته شده است. لایه محافظ کابل کواکسیال پهن باند رایج معمولاً آلومینیومی است و دارای امپدانس مشخصه 75 است (مانند RG-59 و غیره).
کابل های کواکسیال را می توان با توجه به قطرشان به کابل های کواکسیال ضخیم و کابل های کواکسیال نازک تقسیم کرد. کابل ضخیم برای شبکه های محلی نسبتا بزرگ مناسب است. دارای فاصله استاندارد طولانی و قابلیت اطمینان بالایی است. از آنجایی که کابل در حین نصب نیازی به قطع شدن ندارد، موقعیت دسترسی به شبکه کامپیوتر را می توان به صورت انعطاف پذیر بر اساس نیاز تنظیم کرد. با این حال، شبکه کابل ضخیم باید با کابل های فرستنده گیرنده نصب شود. سختی زیاد است، بنابراین هزینه کلی بالا است. برعکس، نصب کابل های نازک نسبتا ساده و هزینه پایین است. با این حال، از آنجایی که کابل باید در طول فرآیند نصب قطع شود، دو سر آن باید با کانکتور اصلی شبکه (BNC) نصب شوند و سپس به دو سر کانکتور T متصل شوند، بنابراین وقتی تعداد کانکتورها زیاد است، ایجاد خطر مخفی بد آسان است، این یکی از رایج ترین خطاهایی است که در اترنت فعلی در حال اجرا رخ می دهد.
کابل های ضخیم و نازک هر دو توپولوژی اتوبوس هستند، یعنی یک کابل به چندین ماشین متصل است. این توپولوژی برای یک محیط ماشین متراکم مناسب است، اما زمانی که یک کنتاکت از کار بیفتد، خطا روی کل کابل به صورت سری همه ماشین های روی آن تاثیر می گذارد. عیب یابی و تعمیر عیب بسیار مشکل است، بنابراین به تدریج با جفت تابیده نشده یا کابل نوری جایگزین می شود.
