1. شناسایی کامل محصول وجود ندارد: طبق مقررات استاندارد، کابل هایی که از کارخانه خارج می شوند و به بازار عرضه می شوند باید دارای گواهینامه بازرسی کیفیت حرفه ای و شناسه تجاری کامل شامل مدل محصول، مشخصات، مبدا و غیره باشند. عدم رعایت مشخصات، باعث شناسایی پرسنل ساخت و ساز می شود. خطاها می توانند در موارد شدید باعث بروز حوادث الکتریکی شوند.
2. ضخامت غلاف و لایه عایق در حد استاندارد نیست: همه ما می دانیم که کیفیت غلاف بیرونی و لایه عایق کابل مستقیماً بر عمر مفید کابل تأثیر می گذارد. بنابراین تولید غلاف بیرونی در حد استاندارد نیست و کابل به راحتی خراب می شود. در برخی موارد، رادیان ناکافی لایه عایق به راحتی می تواند منجر به خطراتی مانند نشتی و در نتیجه اتصال کوتاه{1}} الکتریکی و آتش سوزی شود.
3. مقاومت هادی استاندارد را برآورده نمی کند: به منظور دستیابی به هدف کاهش هزینه ها، سازندگان نامناسب معمولاً از مس فلزی با کیفیت پایین استفاده می کنند یا روش کاهش سطح مقطع{1}} هادی را اتخاذ می کنند. در نتیجه، مقاومت هادی کابل به طور جدی از استاندارد فراتر خواهد رفت. طبق مقررات، مقاومت هادی باید در محدوده خاصی کنترل شود. هنگامی که از حد استاندارد فراتر رود، اتلاف جریان عبوری از خط افزایش می یابد و کابل مستعد گرم شدن خواهد بود. در طول استفاده، پیری کابل تسریع می شود.
