کانکتورهای XLR در کاربردهای حرفه ای سیم کشی الکترونیکی صوتی و تصویری استفاده می شوند، مانند کانکتورهای الکتریکی که بیشتر در تجهیزات صوتی آنالوگ مانند میکروفن های مرحله ای استفاده می شوند، به عنوان تجهیزات صوتی/تصویری خانگی نسبی که از کانکتورهای RCA استفاده می کنند. این است که توسط یک بدن اتصال استوانه ای بزرگ مشخص, معمولا با سه سنجاق یا سنجاق استفاده می شود, اما گونه های دیگر در هر نقطه از دو تا شش سنجاق.
اتصال XLR یک تغییر افزایشی از اتصال دهنده O ساخته شده توسط کانن (ITT cannon) است، که دارای بدنه و سوکت بیضی شکل با سه پین و مکانیسم قفل شبکه است. سلف واقعی آن سری ایکس بدون مکانیزم قفل بود و در سال ۱۹۵۰ یکی به هم پیوست و به سری XL تبدیل شد. تا سال ۱۹۵۵، کانکتور زن اصلاح شد تا عایق لاستیک مصنوعی اطراف تماس زن داشته باشد که اتصال فعلی XLR است.
همانطور که با تمام انواع کانکتورها، نسخه های مرد و زن نیز وجود دارد. دومی برای داشتن سنجاق زمینی (یا پین ۱) برای ادامه دوره تماس و حذف در طول دوره درج اول طراحی شده است. این تضمین می کند که سر و صدا کمی انتخاب کردن در طول فرایند جفت گیری از اتصال وجود دارد, اجازه می دهد زمان واقعی اتصال داغ و یا مبادله بدون هیچ سر و صدای عمده ای در مورد بلندگو مانند با اتصال RCA.
کاربردهای معمولی عبارتند از: میکروفن ها، بلندگوهای فعال، میکسرهای صوتی/تصویری، تجهیزات استودیویی مانند تقویت کننده ها، جدول عطف ها، عرشه های استاد و دستگاه های مشابه، روشنایی، کاربردهای صنعتی، مانند مدارهای کنترل.
مزایای اتصال XLR:
1. آن را می توان متصل و unplugged به سرعت و دارای قفل
2. فرم سه پین می تواند انتقال متعادل را برآورده
3. قدرت قابل اعتماد راضی محیط نسبتا خشن
