در ارتباطات فیبر نوری ، فیبر تک حالت (SMF) فیبر نوری است که مستقیماً سیگنالهای نوری را در حالت عرضی منتقل می کند. فیبر تک حالت با سرعت داده 100M / s یا 1 G / s کار می کند و فاصله انتقال می تواند حداقل به 5 کیلومتر برسد. به طور معمول ، از فیبر تک افق برای انتقال سیگنال از راه دور استفاده می شود.
الیاف چند حالته (MMF) عمدتاً برای ارتباط فیبرهای کوتاه مدت ، مانند ساختمانها یا پردیس ها استفاده می شود. سرعت انتقال معمولی 100M / s است ، فاصله انتقال می تواند به 2km (100BASE-FX) ، 1 G / s می تواند به 1000m برسد و 10 G / s می تواند به 550m برسد. ضریب شکست دو نوع وجود دارد: ضریب شکست درجه بندی شده و ضریب شکست مرحله ای.
فیبر نوری یک الیاف شفاف قابل انعطاف است که از شیشه یا پلاستیک اکسترود شده ساخته شده و کمی ضخیم تر از موی انسان است.
فیبر نوری متداولترین وسیله برای انتقال نور در هر دو انتها است و به طور گسترده ای در ارتباطات فیبر نوری استفاده می شود.
فیبر نوری دارای فاصله انتقال طولانی تر و پهنای باند بیشتری نسبت به کابل سیمی است.
یک فیبر نوری معمولاً از یک هسته شفاف با ضریب شکست کم و یک ماده روکش شفاف تشکیل شده است. به عنوان یک موجبر نوری ، فیبر نوری باعث انعکاس کامل نور در هسته می شود.
به طور کلی ، دو نوع فیبر وجود دارد:
الیافی که از چندین مسیر انتشار یا حالت های عرضی پشتیبانی می کند ، فیبر چند حالته (MMF) نامیده می شود ،
به اشیایی که از یک حالت واحد پشتیبانی می کند ، فیبر تک حالت (SMF) گفته می شود.
