DMX512 در ابتدا توسط USITT (انجمن فناوری تئاتر آمریکا) در سال 1986 فرموله شد و از آن زمان به روشی برای کنترل دیمرها از یک کنسول با رابط دیجیتال استاندارد تبدیل شده است. DMX512 از سیستم آنالوگ پیشی می گیرد، اما نمی تواند به طور کامل جایگزین سیستم آنالوگ شود. سادگی، قابلیت اطمینان و انعطاف DMX512 به سرعت به روش اصلی برای اتصال کنترلرها (مانند کنسول های روشنایی) با دیمر، ماشین های مه شکن و چراغ های هوشمند و سایر وسایل جلوه های ویژه تبدیل شد. DMX همچنین کاربردهای خود را در نورپردازی داخلی و معماری غیر تئاتر، از رشته های فانوس کریسمس تا بیلبوردهای الکترونیکی، گسترش داده است. اکنون می توان از DMX برای کنترل تقریباً هر چیزی استفاده کرد که نشان دهنده محبوبیت آن در تئاترها و سالن ها است.
DMX512 از سیگنال دهی دیفرانسیل EIA-485 در لایه فیزیکی خود، همراه با یک پروتکل ارتباطی مبتنی بر بسته با اندازه متغیر استفاده می کند، به همین دلیل است که مدل کابل DMX512 Chengfeng RS485 1P×7/0.20 است. DMX512 شامل بررسی و تصحیح خودکار خطا نمی شود، بنابراین کنترل مناسبی برای برنامه های خطرناک، مانند حرکت آتش بازی یا دستکاری صحنه نیست. تحریک کاذب ممکن است در اثر تداخل الکترومغناطیسی، تخلیه الکترواستاتیک، پایان نادرست کابل، کابل های بیش از حد طولانی، یا کابل با کیفیت پایین ایجاد شود.
تعریف رابط DMX512
با توجه به تعریف استاندارد و به منظور تشخیص رابط صوتی سنتی 3 پین XLR، رابط 5 پین XLR تعریف شده است. با این حال، در سال های اخیر، رابط 3 پین XLR به طور فزاینده ای در دستگاه های DMX512 استفاده شده است. دنباله خط 5 پین به شرح زیر است:
توجه داشته باشید که با رابط صوتی سنتی متفاوت است، مثبت و منفی Pin2 و Pin3 دقیقاً برعکس هستند و از آنجایی که پین 4 و پین 5 لینک های پشتیبان هستند که در حال حاضر تعریف نشده اند، معمولاً فقط Pin1~3 را می توان متصل کرد.
