انواع بسیاری از فیبرهای نوری وجود دارد که می توان آن ها را با توجه به راه های مختلف طبقه بندی کرد. با توجه به کاربرد، می توان آن را به فیبر نوری داخل ساختمان، فیبر نوری در فضای باز، فیبر نوری شاخه و توزیع فیبر نوری تقسیم؛ با توجه به روش تخم گذار، می توان آن را به فیبر نوری سربار خود حمایت کننده، فیبر نوری خط لوله، فیبر نوری مدفون زرهی و فیبر نوری زیردریایی تقسیم؛ با توجه به ساختار فیبر نوری, آن را می توان به بسته نرم افزاری فیبر نوری لوله ای تقسیم, رشته فیبر نوری, اسکلت فیبر نوری, در آغوش گرفتن فیبر نوری, روبان فیبر نوری, فیبر نوری غیر فلزی و فیبر نوری شاخه; را می توان به فیبر نوری ارتباط از راه دور، فیبر نوری در فضای باز از راه دور، فیبر نوری هیبرید و ساختمان فیبر نوری با توجه به استفاده از فیبر داخلی تقسیم شده است. کدام یک را انتخاب کنید و انتخاب تعداد هسته ها باید بر اساس وضعیت واقعی تصمیم گیری شود.

مهم ترین طبقه بندی انتقال فیبر نوری، تمایز بین تک حالت و حالت دوگانه توسط حالت انتقال است و فیبر تک حالتی در سیستم های مانیتورینگ بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. فیبر تک حالتی تنها می تواند یک حالت سیگنال نوری را منتقل کند و فاصله انتقال سیگنال ۱۰۰M می تواند به ده ها کیلومتر برسد. فیبر تک حالتی در امتداد هسته داخلی فیبر منتقل می شود که می تواند از مشکل انتقال بیش از حد پهن باند ناشی از پراکنده شدن حالت اجتناب کند. عمدتاً مناسب برای کاربردهای ارتباطی فیبر نوری با ظرفیت بالا، از راه دور، طول موج نوری ۱۳۱۰nm یا ۱۵۵۰nm است.
فیبر چندمدی می تواند حالت های متعددی از سیگنال های نوری را منتقل کند که با توجه به حالت به OM1، OM2 و OM3 تقسیم می شوند. فیبر چندمدی می تواند سیگنال های ۱۰۰M را تا ۲ کیلومتر منتقل کند. این نوع فیبر نوری به دلیل پراش یا آبراتاسیون، عملکرد انتقال ضعیف و باند فرکانس نسبتاً باریک، ظرفیت انتقال نسبتاً کوچک، و فاصله نسبتاً کوتاهی دارد.






