تفاوت بین میله مسی کم اکسیژن و میله مسی بدون اکسیژن

میله مسی کم اکسیژن در مقابل میله مسی بدون اکسیژن
میله مسی کم اکسیژن: میله مسی تولید شده به روش ریخته گری و نورد پیوسته در شرایط حفاظتی نورد گرم می شود. محتوای اکسیژن در محدوده 200-500ppm است، اما گاهی اوقات تا 700ppm می رسد. به طور کلی مس تولید شده با این روش دارای سطح روشنی است که به آن میله مسی کم اکسیژن می گویند، گاهی اوقات به آن میله پولیش نیز می گویند.
میله مسی تولید شده با روش ریخته گری مس بدون اکسیژن زمانی که میزان اکسیژن آن کمتر از 10ppm باشد، میله مسی بدون اکسیژن نامیده می شود.

در مورد استنشاق و حذف اکسیژن و وضعیت وجود آن
محتوای اکسیژن مس کاتدی برای تولید میله مسی به طور کلی 10-50ppm است و حلالیت جامد اکسیژن در مس حدود 2ppm در دمای اتاق است. میزان اکسیژن میله های مسی کم اکسیژن به طور کلی 200 (175) - 400 (450) پی پی ام است، بنابراین اکسیژن در حالت مایع مس استنشاق می شود. از دیدگاه ریزساختار، اکسیژن در مس کم اکسیژن در نزدیکی مرز دانه به شکل اکسید مس وجود دارد که برای میله‌های مسی کم اکسیژن رایج است، اما برای میله‌های مسی بدون اکسیژن نادر است. ظهور اکسید مس به شکل درگیری در مرز دانه تأثیر منفی بر چقرمگی ماده دارد. با این حال، اکسیژن در مس بدون اکسیژن بسیار کم است، بنابراین ریزساختار این مس یکنواخت و تک فاز است که برای چقرمگی مفید است.

تفاوت بین ساختار نورد گرم و ساختار ریخته گری
میله مسی کم اکسیژن نورد گرم است، بنابراین ساختار آن متعلق به ساختار گرم کار است. ساختار ریخته‌گری اولیه شکسته شده است و شکل تبلور مجدد زمانی که میله 8 میلی‌متر است ظاهر می‌شود، در حالی که میله مسی بدون اکسیژن متعلق به ساختار ریخته‌گری با دانه‌های درشت است. لازمه آنیل موفقیت آمیز مس بدون اکسیژن این است که قدرت بازپخت اولین بازپخت سیم کشیده شده از میله بدون ساختار ریخته گری باید 10-15 درصد بیشتر از مس با اکسیژن کم در شرایط مشابه باشد. . پس از کشش مداوم، حاشیه کافی برای قدرت بازپخت در مرحله بعدی ذخیره می شود و فرآیندهای بازپخت متفاوت باید برای مس کم اکسیژن و مس بدون اکسیژن اجرا شود تا از انعطاف محصولات در فرآیند و سیم های تمام شده اطمینان حاصل شود.

تفاوت بین نوسانات محتوای اکسیژن و نقص احتمالی نورد گرم
قابلیت کشش میله مسی بدون اکسیژن نسبت به میله مسی کم اکسیژن در تمام قطرهای سیم برتر است. علاوه بر دلایل ساختاری فوق، میله مسی بدون اکسیژن دارای آخال های کمتر، محتوای اکسیژن پایدار و بدون نقصی است که ممکن است در هنگام نورد گرم رخ دهد. در فرآیند ریخته گری و نورد پیوسته، اگر فرآیند ناپایدار باشد و نظارت بر اکسیژن دقیق نباشد، محتوای اکسیژن ناپایدار مستقیماً بر عملکرد میله تأثیر می گذارد.

تفاوت چقرمگی بین میله مسی کم اکسیژن و میله مسی بدون اکسیژن
هر دو را می توان تا {{0}}.015 میلی متر کشید، اما فاصله بین سیم های ریز مس بدون اکسیژن درجه حرارت پایین در سیم ابررسانای دمای پایین تنها 0.001 میلی متر است.

تفاوت اقتصادی بین مواد اولیه و خطوط تولید
The manufacturing of oxygen-free copper rods requires high-quality raw materials. Generally, when drawing copper wire with diameter>1 میلی متر، مزایای میله مسی کم اکسیژن آشکار است، در حالی که مزایای میله مسی بدون اکسیژن هنگام کشیدن سیم مسی با قطر آشکارتر است.<0.5mm.

تفاوت فرآیند سیم سازی
فرآیند تولید سیم از میله مسی کم اکسیژن را نمی توان به فرآیند تولید سیم میله مسی بدون اکسیژن منتقل کرد، حداقل روند آنیل شدن این دو متفاوت است. از آنجایی که انعطاف‌پذیری سیم عمیقاً تحت تأثیر ترکیب مواد و فرآیند ساخت میله، سیم‌سازی و بازپخت قرار می‌گیرد، نمی‌توان به سادگی گفت که مس با اکسیژن کم یا مس بدون اکسیژن نرم و سخت است.