آبکاری پایانه نوعی فرایند الکتروداژ فلزی است، که به فرایندی اطلاق می شود که در آن با روش های الکتروشیمیایی بر روی سطح یک جامد (هادی یا نیمه هادی) تخلیه می شوند و به اتم های فلزی متصل به سطح الکترود کاهش می یابد تا یک لایه فلزی به دست آید. پایانه های مولکسی آبکاری شده نه تنها خواص الکتریکی بهتری دارند، بلکه دوام و لحیم کاری برای مقاومت در برابر دماهای بالا نیز دارند. هنگامی که از فلز استفاده می شود، منطقه اتصال به طور انتخابی با فلز گرانبها اندود می شود تا هزینه ها را کاهش دهد، و بخش های دیگر ترمینال را می توان با قلع یا نیکل اندود کرد. قلع به ویژه برای منطقه دم فروشی یک ترمینال استفاده می شود.
لایه زیرین نیکل عامل اولیه ای است که باید برای آبکاری فلزات گرانبها در نظر گرفته شود. چندین توابع مهم را برای اطمینان از یکپارچگی رابط تماس ترمینال فراهم می کند. از طریق سطح اکسید مثبت، نیکل یک لایه جداسازی موثر فراهم می کند، بستر و سوراخ های کوچک را مسدود می کند و در نتیجه پتانسیل خوردگی سوراخ های کوچک را کاهش می دهد؛ و فراهم کردن یک لایه سخت در زیر لایه آبکاری فلزی نجیب. لایه پشتیبانی، در نتیجه بهبود زندگی پوشش.
پیش درمان و آبکاری مواد را آماده می کند، از جمله چندین مرحله پردازش: تمیز کردن، از بین بردن بورها از پایانه ها. به عنوان مثال، گامی به نام فعال سازی نیاز به فرو بردن قسمت در اسید دارد تا فیلم اکسید را حذف کند، و به آرامی سطح را خراش دهد تا چسبش فلزی پوشش بهتری به دست آورد. ماده پوششی بر روی بستر رسوب می کند. از جریان الکتریکی برای تولید یک جاذبه مولکولی استفاده می کند و از نظر شیمیایی بین فلز اصلی ترمینال و ماده آبکاری به هم متصل می شود. پس از درمان شستشو، تمیز کردن، آب بندی، خنثی کردن و خشک کردن پس از پوشش است. 100 درصد مواد شیمیایی پوشش باید از قطعات پوشش داده شده خارج شوند
